Schoonheidsideaal

foto4

Een paar maanden geleden bezocht ik voor het eerst een nieuwe schoonheidsspecialiste. De keuze was in eerste instantie puur praktisch gemaakt, de salon is naast die van mijn kapper. Een blik op de website liet zien dat ze bekend zijn met het soort behandeling dat ik zoek en dat ze werken met producten waar ik me in kan vinden. Dus dan volgt stap twee, een afspraak maken en een behandeling ondergaan. Het plan was om niet direct te vertellen dat ik schrijf voor huidtherapie en dat ik me begeef in de wereld van de huidverzorging, maar door mijn zeer gerichte plan van aanpak dat ik met de schoonheidsspecialiste besprak viel ik al snel door de mand. Erger nog, de schoonheidsspecialiste voelde zich wat ongemakkelijk, want waarschijnlijk wist ik meer dan zij. We zijn er helemaal uit gekomen samen, hebben wat standaard onderdelen uit de behandeling gehaald waar ik niet zo van houd of slecht op reageer, en nu gaat het naar volle tevredenheid.

Tijdens die eerste behandeling vroeg ze mij waar ik allemaal niet tevreden mee was. Het was even stil, ik moest hierover denken. Mijn antwoord: ‘mijn nagelriemen zijn wat droog, maar verder is alles dik in orde.’ Dat hoor je niet vaak, was haar antwoord. Wat hoor je dan wel, was daarop mijn vraag, of liever nog, wat zou jij aan mij willen veranderen? Ik legde haar uit dat ik heel tevreden ben met de stand van zaken rond mijn lijf. Gewoon omdat het zo is, dat is wie ik ben en daar doe ik het prima mee. Ik let op mijn eten (maar ook niet altijd, wat een mens wil ook genieten), ik verzorg het lijf zo goed mogelijk, houd het schoon en kleed het netjes aan. En dat is het. Daar voel ik me goed bij. En mijn schoonheidsspecialiste nu ook. Ze verzorgd mijn gezicht volgens het plan dat we samen hebben gemaakt en verder valt ze mij nergens mee lastig.

Hoe anders is dat in Zuid-Korea, waar het maakbare uiterlijk aan de orde van de dag is. Sterker nog, het is een voorwaarde voor een succesvol leven op alle fronten. Studente huidtherapie Wusala Alibeyli van De Haagse Hogeschool ging voor een stage naar Seoul en schreef daarover een lijvig verslag naar onze redactie. Ik heb daar samen met haar een artikel uit samengesteld dat een verrassend andere wereld laat zien dan die van ons, of in ieder geval die van mij. Een groot contrast dat haaks staat op het nastreven van een schoonheidsideaal, is de zorg voor schisis patiëntjes in Peru, waarvoor studente Anne Aalderink van de Hogeschool Utrecht zich inzet. Hoewel, zo verschillend is het ook weer niet. Want ook deze kinderen worden door hun uiterlijk niet alleen lichamelijk beperkt, maar ook psychosociaal. Het verschil is dat zij slechts  hopen op een ‘zo normaal mogelijk’ uiterlijk, om daarmee een zo normaal mogelijk leven te kunnen leiden.

Beide artikelen en een verfrissend stuk over de beleving van gezondheid door Britt van Mensvoort lees je in NTVH nummer 4, april 2017. Kijk ook eens in de nieuwsrubriek op deze website voor meer artikelen uit het vakblad.

Praten, luisteren en nadenken
Een beetje van alles, maakt alles compleet