Op maandag 13 juli waren wij weer aanwezig bij de jaarlijkse diplomering van de studenten huidtherapie aan De Haagse Hogeschool. Dit jaar vond de diplomering niet plaats op de gebruikelijke locatie, het Johanna Westerdijkplein in Den Haag, maar in het Kyocera Stadion, de thuisbasis van ADO Den Haag. Van een uitwedstrijd was echter geen sprake, want al direct bij binnenkomst was duidelijk dat de HHS het stadion voor deze dag even had overgenomen. Met veel banners en een podium voor een professionele fotoshoot, maakten direct duidelijk wie dat feestje vierden.

Twee maal cum laude
Op een enkeling na die door omstandigheden niet aanwezig kon zijn, waren alle studenten aanwezig, niet alleen om hun diploma te ontvangen, maar ook om de treffende en altijd constructieve toespraakjes van hun docenten en begeleiders te horen. Er wordt altijd veel werk van gemaakt en het is dan ook een mooie manier om de vier jaar dat men samen optrekt, af te sluiten. Uit de presentaties blijkt steeds weer de betrokkenheid van de docenten, die hiermee laten zien hoezeer het een gezamenlijk proces is van hard werken. Met mooie resultaten en zelfs met twee studenten die cum laude afstudeerden, te weten Kelly den Blanken en Esther Zebregts.

Onderzoekspotentieel
Na de toespraken van de docenten en begeleiders nam Jolijn van Benthem namens de hele groep van afgestudeerde studenten het woord. Onze lezers kennen Jolijn van een artikel dat wij eerder in dit jaar publiceerden, maar ook van haar blog, dat ze samen met Mirthe Rutjens op onze website bijhield over hun verblijf in Australië.
Studenten ontwikkelen, groeien en komen tot inzichten waaraan ze bij aanvang van hun opleiding niet aan hadden gedacht. Een mooi voorbeeld en bovendien heel belangrijk voor de beroepsgroep, is de beleving die deze groep huidtherapeuten gedurende de opleiding heeft gekregen bij het doen van onderzoek. Jolijn: 'Toen wij in ons eerste jaar het eerste college over onderzoek kregen, dachten we allemaal maar een ding, namelijk: “wat is dit saai, stom en vervelend”. Nu denken we daar heel anders over en blijkt dat we in de afgelopen jaren gevormd zijn.'
Ook hoofddocente Esther Reefman, die een aantal dames van deze groep begeleidde, haalde dit enthousiasme voor het doen van onderzoek aan en waar we in de toekomst zeker meer van gaan horen.

The sky is the limit
Ook vandaag is het gehele spelersveld, om gezien de locatie maar even in voetbaltermen te spreken, hoog gehakt en voorzien van prachtig lang haar. Het is overduidelijk een vrouwenberoep. Jolijn:  'Er was van tijd tot tijd natuurlijk sprake van “meidenvenijn”, maar er zijn ook mooie vriendschappen ontstaan. We zijn als goede klasgenoten samen opgetrokken en zijn er heel erg trots op dat we elkaar vandaag allemaal collega's mogen noemen.' Ze spreekt de wens uit dat alle nieuwe collega's hun plaats gaan vinden, het zei in een eigen praktijk, het zei op een “mamapoli” of als onderzoeker. Er zijn zoveel mogelijkheden voor een afgestudeerde huidtherapeut, dat dit het beste kan worden samengevat is de mooie slotwoorden van Jolijn: 'Wij moeten het gaan maken, the sky is the limit!'