automutalitiedoor: Nathalie Burger, huidtherapeut
 

Veel van mijn cliënten lopen al jaren rond met littekens en herinneringen aan een moeilijke periode in hun leven. Automutilatie, ook wel bekend als zelfbeschadiging, kan verschillende vormen aannemen, van pulken aan de huid tot snijden en zelfs botten breken. Eens was automutilatie een uitvlucht om hun gevoelens niet te hoeven voelen, maar nu is het iets dat hen blijft achtervolgen. De herinneringen kan ik niet wegnemen, maar ik kan hen wel helpen met het verminderen van de zichtbaarheid van de littekens. Zodat op den duur ook de herinneringen en gevoelens van schaamte wat mogen vervagen.

Ik kon mijn cliënten als huidtherapeut helpen met hypertrofische (hoger dan de huid) en atrofische (lager dan de huid) littekens, door deze te behandelen door middel van laseren of microneedling. Hierdoor werd het verschil in hoogte of diepte met de omliggende huid minder, maar de kleur komt er niet mee terug. In bindweefsel of littekenweefsel bevinden zich namelijk geen melanocyten, er is dus geen pigment. Ik kon wel de juiste camouflageproducten met hen uitzoeken, die de witte littekens zo goed mogelijk konden camoufleren. Vaak was dit echter niet de vraag van de cliënt.

Tijdens de allround opleiding voor PMU (permanente make-up) leerde ik zowel de cosmetische als de medische pigmentatie kennen. Hier leerde ik hoe ik een aanvulling op de huidtherapie kon geven en hoe ik mijn cliënten dat laatste stukje op weg kon helpen. Zij willen er niet dagelijks aan herinnerd worden dat zij zichzelf beschadigd hebben, want ze schamen zich er voor. Hoe goed ze er nu ook over kunnen praten, ze willen niet de blik van een ander zien, of de vragen krijgen die er gesteld kunnen worden. Ze willen niet dagelijks opnieuw die littekens zien, of ermee bezig zijn.  Dermatografie kan hierbij uitkomst bieden.

Lees het volledige artikel in NTVH 6/7, juni 2019.