Macht of machtsovername??

boze vrouwDinsdagmorgen 7 januari. Ik zoef comfortabel over de A1, een winters bleek zonnetje in mijn rug, wat nevel over de belendende akkers, niet te veel verkeer op de weg, ik ga op tijd aankomen op mijn bestemming vandaag. Via een blue tooth verbinding tussen car en foon vult de prachtige muziek van J.S. Bach mijn auto. Lang leven de techniek.
Maar mijn geluk duurt niet lang.

Als mijn favoriete aria de tweede trap in opbouw heeft bereikt en ik mij schrap zet voor die prachtige verstilling na een lange noot….breekt de verkeersinformatie in. Bruut en kil, ik ben terug op het asfalt van de A1, omringt door stinkende medeweggebruikers, op weg naar een zakelijke afspraak. De betovering is weg. Ik heb hier niet om gevraagd, dit is een instelling van mijn auto, zo vernuftig ergens weggestopt dat ik als a-technisch gebruiker hem niet kan vinden dus hem ook niet uitschakel. Een actie van het systeem die de macht heeft over mijn welzijn op de weg. Een functie die er vanuit gaat dat ik als weggebruiker moet weten welke ellende mij te wachten staat, zodat ik me er op in kan stellen of een andere weg kan kiezen. Een functie die geen rekening houdt met mensen die bereid zijn zich neer te leggen bij een kleine opstopping zo hier en daar, die geen weet hebben van alternatieve routes en die gewoon genieten van iets langer in de beslotenheid van eigen auto te kunnen genieten van mooie zelf gekozen muziek. Ik ben machteloos tegenover mijn auto.

Zoals ook tegenover mijn computer, sinds die op een zelfgekozen moment heeft besloten zich over te geven aan Windows 10 en nu op de gekste momenten van de dag besluit dat het tijd is voor weer zo’n tijdrovende update van van alles en nog wat. Diezelfde computer waarmee ik toegang heb tot het web met, weliswaar veel verschillende, maar allen met algoritmes uitgeruste zoekmachines die mij resultaten bieden die mijn wereld verkleinen. Want mooi afgestemd op mijn zoekgedrag, dus niks nieuws onder de zon. Zoals ook Spotify, een dienst die ik een paar jaar geleden ontdekte en waarvan ik dacht dat het een mooie manier was om nieuwe dingen te ontdekken. Tot Spotify mij deze maand met mijn eigen jaaroverzicht confronteerde. Helemaal voor mij samengesteld. Met muziek uit al mijn stemmingen en humeuren onoverzichtelijk en oneerbiedig door elkaar geschud tot een onsamenhangende brij. Bach en Costello ‘broederlijk’ bij elkaar.

IK WIL DIT NIET! Ik wil zelf bepalen!

Gelukkig moet het tijdschrift dat zichzelf uit zijn cellofaantje floept en op een vooraf gekozen pagina openslaat nog worden uitgevonden. En zeker, ook wij van de redactie zullen wel eens vallen voor een opgezette val van informatie manipulatie, maar ik stel me toch nog steeds gerust met de wetenschap dat wij bronnen checken, dat wij teksten nalezen en verschillende kundige mensen om ons heen raadplegen bij het kiezen van een op te volgen lead of een idee voor een artikel. En zeker, daarbij maken we ook fouten, dus race maar niet naar de pc om mij op de laatste typfouten te wijzen. Wij zijn, god zij dank, gewoon mensen. Maar mensen met passie, met drive en met de kracht om zelf te denken. Ik prijs mij gelukkig met de mensen om mij heen die steeds weer nadenken over nieuwe invalshoeken en manieren om de lezer te prikkelen om verder te kijken.

Gelukkig 2017, ik wens u een machtig mooi nieuwjaar!

Een beetje van alles, maakt alles compleet
De verzorging van mijn ‘nieuwe’ lichaam