Opnieuw presenteren

previous arrow
next arrow
Slider

Aanmelden abonnement NTVH

link voor abonnement

Pleidooi voor een open en eerlijk gesprek

Ik ben aan de telefoon met een goede collega. Aan het geruis op de achtergrond hoor ik dat ze in de auto zit. Ze is onderweg naar een leuk gesprek, zo vertelt ze mij. Dat is vaak het begin van iets moois. Onze redactie is voortdurend in gesprek, met behandelaars, leveranciers, patiënten en cliënten, heel veel betrokkenen in ons werkveld. Door met hen te spreken kunnen we niet alleen onze content maken, maar leren we ook wat er leeft, wat belangrijk is, en voor wie. Wat mij betreft de essentie als je samen verder wilt komen.

21622449 sEn spreken jullie ook met de zorgverzekeraar? Jazeker, dat doen we ook! Waarom horen wij daar dan zo weinig over? Welnu, daar kan ik een heel politiek antwoord op geven, maar eigenlijk is het heel simpel. Ik zal het dus niet inkleuren, maar open en eerlijk delen. Wij signaleren veel in de markt, zowel vanuit onze contacten met behandelaars als ook met de leveranciers. Daar speelt de verzekeraar altijd een rol. Dat kan niet anders, want wie betaald, bepaalt. Dus wil men, jullie, wij, die verzekeraar graag betrekken. Jullie willen ze spreken. Wij ook. En we spreken ze ook. Soms moeizaam, soms heel gemoedelijk. Zo ook onlangs toen een van mijn collega’s op bezoek was bij een zorgverzekeraar. Het gesprek was prettig, de sfeer goed, de vragen door ons geformuleerd vanuit de markt waren scherp maar oprecht, de antwoorden weloverwogen en open.

‘Heb ik het je niet te lastig gemaakt?’, vroeg de redacteur na afloop nog. ‘Zeker niet, het was een prettig gesprek, ik kijk uit naar je stuk.’ So far, so good. We spreken een deadline af en een editie voor publicatie. Moet geen probleem zijn. Op de afgesproken dag informeert mijn collega. Het gaat iets meer tijd kosten. We wachten nog een dag, kijken alvast naar een mogelijkheid voor een volgende editie, voor het geval dat. Een dag voor het weekend ziet de redacteur dat de communicatie functionaris van de verzekeraar op zijn LinkedIn profiel kijkt. Stront aan de knikker, daar gaan we weer. En ja hoor, na het weekend komt de aap uit de mouw. Het stuk wordt toch ingetrokken, we mogen het niet publiceren. ‘Hier gaat de markt niets aan hebben’, is het eenzijdige oordeel van de verzekeraar. ‘Ik wil graag met je samenwerken, maar we moeten een andere vorm vinden. Als ik je moet compenseren voor je werk, laat het maar weten.’
Dit is niet de eerste keer, dit is het patroon. Al jaren. Waarom wij daar eerder niets over vertelden?

Omdat we de stille hoop hadden dat we verzekerend Nederland daarmee konden laten zien dat we heel discreet zijn en best lang willen werken aan het opbouwen van een vertrouwensband, ook als dat jaren moet duren. En nu nog noemen we geen namen. Wij zijn geen onderzoek journalisten, wij flikken je geen Sven Kokkelmannetje als je even niet kijkt. Wij willen graag een open en eerlijk gesprek, dat we ook mogen publiceren. Is dat te veel gevraagd??

Stil